Blog
Trochę o nas i trochę o innych

Pies czy suka – czy płeć ma znaczenie?

Pies czy suka – czy płeć ma znaczenie?

Różnicie między psem a suką

Obecnie możemy wybrać czworonoga dokładnie według naszych potrzeb i preferencji. Jedni potrzebują pupila, który sprawdzi się w roli dobrego stróża na posesji, inni chcą mieć wiernego kompana swoich aktywności na świeżym powietrzu, jeszcze inni szukają domowej maskotki. Jeśli nie myślimy o hodowli psów w przyszłości, w wielu przypadkach wybór płci pupila nie będzie miał większego znaczenia. Bez względu na to warto przed wyborem czworonoga poświęcić nieco czasu i dowidzieć się, jakie są różnice pomiędzy psem i suką.

Pan Pies

Psy najczęściej są większe, ładniej umaszczone i mają gęstszą sierść, co widać najlepiej zwłaszcza przy rasach długosierścistych. Wykazują więcej chęci podczas długotrwałej tresury i lepiej nadają się do pracy w charakterze stróża czy w służbach porządkowych i ratowniczych.

Pies dla większości ludzi to zwierzę dominujące i terytorialne.  W społeczeństwie funkcjonuje przekonanie, że samce są bardziej indywidualne i agresywne, chcą dominować i bronić swojego terytorium czy watahy (nas i naszej rodziny) oraz walczyć o samice. Cechuje je większy indywidualizm i trudność w ułożeniu. Są niespokojne oraz skore do ucieczek i znikania na kilka dni w trakcie cieczki u suk. Wtedy też właściciel może mieć naprawdę wiele problemów. Pies będzie drażliwy, mało skoncentrowany i w każdy możliwy sposób będzie starał się zbliżyć do suczek, dążąc do pokrycia. Jeśli wychowuje się w domu z ogrodem, może wykazać niezwykłą pomysłowość w znalezieniu sposobów na ucieczkę. Będzie również przejawiał więcej agresji w stosunku do innych samców, rywalizując z nimi o dostęp do samic.

Pani Pies

Z kolei suczka najczęściej jest łączona z takimi cechami jak łagodność, większe posłuszeństwo i przywiązanie. Nie przypisuje się jej tak agresywnego zachowania, jak psom, dlatego często jest wybierana do domu z małymi dziećmi czy osobami starszymi. Jest mniejsza i ma mniej siły, dlatego łatwiej ją prowadzić na smyczy niż samca tej samej rasy.

Choć suczki nie mają takiej tendencji do włóczenia się po okolicy i bardziej trzymają się domu, warto pamiętać, że w zależności od rasy raz lub dwa razy w roku mają cieczkę, która trwa około trzech tygodni. Wtedy suka jest szczenna i w naturalny sposób szuka samca do pokrycia. Wtedy też jest bardziej niespokojna i nerwowa, czasem nawet agresywna w stosunku do innych suk. W tym okresie może także pojawić się problem z czystością w domu, jeśli suczka nie zadba odpowiednio o swoją higienę. Jeśli natomiast nie dojdzie do pokrycia, mogą pojawić się problemy w postaci ciąży urojonej. Suczka nie zaspokoiła swojej naturalnej potrzeby do prokreacji, może być drażliwa, niespokojna, a nawet może stracić zainteresowanie jedzeniem. Może także u niej wystąpić produkcja mleka, skurcze porodowe, a za swoje dziecko będzie uważała zabawkę.

Pies czy suka — co ma wpływ na zachowanie czworonoga

Rasa

Tak naprawdę różnice, które wyżej opisaliśmy to mity, które funkcjonują w społeczeństwie i które niekoniecznie są prawdziwe. Przede wszystkim to, czy pies będzie łatwiejszy w obyciu i mniej agresywny zależy od jego wychowania, rasy i cech indywidualnych. Suka rasy Doberman czy Pitbul będzie bardziej agresywna i dominująca niż pies rasy Spaniel, Beagle czy Border colie. Jeśli chcemy mieć spokojniejszego psa postawmy na łagodniejsze rasy np.: Owczarka szkockiego długowłosego czy Owczarka niemieckiego, Labradora, Golden retrievera, Shih Tzu, Jack Russel Terriera, Nowofundlanda lub Buldoga francuskiego. Natomiast do agresywnych ras zalicza się m.in: Rottweiler,  Pit bull terrier,  Buldog amerykański,  Owczarek kaukaski, Perro de Presa Mallorquin, Dog argentyński, Tosa inu czy Akbash dog, które absolutnie wymagają profesjonalnej tresury i odpowiedniego wychowania. 

Wychowanie

Po drugie, liczy się odpowiednie wychowanie i socjalizacja psa. Jeśli weźmiemy szczenię z hodowli, to my jesteśmy odpowiedzialni za to, na jakiego psa wyrośnie. Jeśli przyłożyliśmy dużą uwagę do jego socjalizacji, wychowania i tresury oraz zapewniliśmy mu odpowiednią dawkę bodźców psychicznych i ruchu najprawdopodobniej uda nam się wychować ułożonego, posłusznego i nieagresywnego psa. Jeśli jednak pominęliśmy lub zaniedbaliśmy jego socjalizację i nie wysłaliśmy na tresurę, zwłaszcza w przypadku agresywniejszych ras, bez względu na to, czy będzie to pies, czy suka możemy mieć z nim poważne problemy.

Cechy indywidualne

Po trzecie, bez względu na rasę i płeć liczą się indywidualne cechy charakteru psa. Nie ma dwóch takich samych ludzi i nie ma dwóch takich samych psów. Jeśli bierzemy Owczarka niemieckiego i liczymy, że będzie bardzo aktywnym kompanem naszej aktywności fizycznej, szybko może się okazać, że jest on typem kanapowca i niechętnie będzie chciał zażywać dużej dawki ruchu. Z drugiej strony,  nawet małe i nieagresywne rasy mogą wykazać indywidualną agresją, skłonność do dominacji i nieposłuszeństwa, przez co może dochodzić przez nie do bardzo problematycznych sytuacji.

Pies czy suka – kastracja i sterylizacja

Bez względu na rasę i indywidualne cechy psa możemy wyeliminować problem agresji i włóczęgostwa u psa, kastrując go oraz wysterylizować suczkę, żeby nie miała więcej cieczki i nie wabiła psów z całej okolicy. Psy obu płci będą wówczas spokojniejsze, mniej agresywne i bardziej przywiązane do domu, bo nie będą już kierowały się naturalną potrzebą reprodukcji.

 

Komentarze